انسان

در زندگی با آدمهای زیادی ملاقات میکنیم؛با آدمهای زیادی قدم میزنیم و مینشینیم، میخندیم و گریه میکنیم،حرف میزنیم و سکوت میکنیم،اما فقط بعضی از این آدم ها در ذهنمان باقی میمانند.این بعضیها ناگهان میروندو هیچوقت دیگر با این بعضیهااتفاقی در خیابان روبرو نخواهی شد.خیلی زود میآیند و خیلی زودتر میروند،اما فقط تعداد کمی از ما میتوانیماین بعضیها را تشخیص بدهیم؛تا دو دستی بگیریمشان و از دستشان ندهیم.این بعضیها یک بار در زندگی آدم اتفاق میافتند؛مثل دیدن اتفاقی ستارهی دنباله داری در دل شب، که قرنها طول میکشد تا دوباره برگرددو یا مثل برنده شدن در یک لاتاری بزرگ.باید خیلی خوش شانس باشیکه در یک لاتاری بزرگ قرعه به نام تو بیفتد.البته میشود سالهای سال هم زندگی کردو هیچوقت در یک لاتاری برنده نشد.میشود سالهای سال با آدمهای خیلی زیادی ملاقات کنی،ولی حتی یک بار هم با یکی از آن بعضیها روبرو نشوی.این بعضیها دل خیلی نازکی دارند،حتی نمیدانی چگونه دلشان را شکستهای،حتی گاهی بیآنکه کاری کرده باشی دلشان میشکند،مثلا گاهی حتی از یک سکوت دلشان میشکند.اگر تو آدم خیلی خوش شانسی هستیکه با یکی از آن بعضیها روبرو شدهای،خوب چشمهایت را باز کن، او را تشخیص بده و تا دیر نشده خودت را به اون غل و زنجیر کن،وگرنه سالها بعد، متوجه میشویاو یکی از آن بعضیها بوده استو تو چقدر احمقانه او را تشخیص نداده بودی.